FATIME ZEHRA S.A. DHE FEMRA SOT

Ishte një femër e  madhe, e quajtur Fatimetuz Zehra  s.a., që gjërat i shikonte me një diapazon të gjerë dhe depërtues në çdo sferë të shoqërisë. Përveç femrave dhe njerëzve të saj,  ajo iu drejtua mbarë njerëzimit, njerëzve të shtypur anë e mbanë botës, duke shpërndarë  mesazhin e shenjtë kuranor. Ajo ishte “eksplozion i dritës”, kurse babai i saj ishte “njeri i cili e  zbriti Islamin nga yjet në tokë”.  Gjithashtu, simbol i ekzistencës së saj ishte “çlirimi i gruas dhe avancimi i statutit të saj në shoqëri”.

            Allahu  xh.sh.  ia ka dhuruar femrës vlerat dhe imazhin shembullor, në mënyrë që ajo të jetë simbol dhe pjesë e shëmbëlltyrës së femrës  dinjitoze, me të gjitha të drejtat e saj femërore, duke pasur për shembull të saj  hz. Fatimetuz- Zehran  s.a. 

Fatimja ishte e shkëlqyer sepse ishte e përkrahur nga meshkujt më të mirë të botës, nga babai i saj i përkryer,  Pejgamberi  Muhamed s.a.v.s. dhe nga burri i saj i lartësuar me virtyte,  Imam Aliun r.a.

Shoqëria e cila mendon për pozitën e vërtetë të gruas, për qëndrimin e bukur të saj, për çiltërsinë e saj dhe për pozitën e ndritur që ia ka dhuruar  Krijuesi, duhet të ketë si bazë dhe model personalitetin e Hz. Fatimes s.a., që është shëmbëlltyra e vetme dhe e pashmangshme për të gjitha femrat.

Morali i Hz. Fatimes është tërësia e parimeve, e normave edhe e rregullave që janë shpallur në Kur’an. Sjellja e saj lidhet me nderin, me sjelljen e ndershme, me tërësinë e forcave të brendshme që e shtynin  të vepronte, të qëndronte dhe të plotësonte çdo detyrë kuranore. Morali i saj rrjedh nga fetrati  i Pejgamberit dhe prehri  i nënës Hatixhe.

Hazreti Fatimja  s.a. ishte mësuesja e etikës, që ia mësoi njerëzimit, e sidomos femrës, parimet, normat dhe rregullat e sjelljes së njerëzve në shoqëri. Ajo, në jetën e saj të shkurtër tokësore, jo vetëm që e ka njohur në hollësi etikën islame kuranore, por e ka zbatuar atë me devotshmëri.

             Hazreti Fatimja s.a. ishte psikologja më e famshme. Ajo u mësoi njerëzve se ndërgjegjja është forma më e lartë e pasqyrimit të realitetit objektiv, si veçori e veprimtarisë së trurit të njeriut, zemrës dhe shpirtit. Përvetësimi i diturisë është aftësi njerëzore, ndërkaq dituria kuranore që ia mësonte njerëzimit Familja e Pejgamberit s.a.v.s., është dritë mbi çdo dritë. Ajo zhvilloi ndjenjat, ngacmoi shpirtin dhe vetëdijesoi mendjet e njerëzimit.

       Ndjenja e ndërgjegjes, siç na ka mësuar hazreti Fatimeja s.a., nuk arrihet nga mendja, por nga zemra, prandaj ajo punonte shumë për të zhvilluar ndërgjegjen, që është një shkallë e veçantë e vetëdijes njerëzore, e cila është dhuratë nga Drita Hyjnore.

Të dashura motra! Femra, me plot kuptimin e fjalës, është e vetmja krijesë që ka një rol madhështor, rol të cilin ia ka falur Zoti, andaj nuk ia vlen ta kursejmë veten tonë e të mos punojmë për bijat tona dhe pasardhësit e njerëzimit. Rezultati i punës sonë është mashkulli, andaj unë them  se: “nuk ka mashkull të keq, por ka femra të këqija”, qoftë ajo nëna e burrit tënd, apo ti vetë për fëmijën tënd.

Të nderuar meshkuj! Emri nënë është i shenjtë, andaj edhe nëse ajo ka gabuar në edukimin tënd,  mos lejo ta njollosësh këtë emër me sjelljen tënde të ligë ndaj gruas, familjes dhe shoqërisë. Fillo, merr një hap në jetë! E ke shembullin më të mirë Pejgamberin s.a.v.s. që nuk ka kërkuar kurrë në jetë nga gratë e tij që t’i shërbejnë qoftë edhe me një gotë ujë. 

Ju motra të nderuara keni një rol të shenjtë në krijim. Nëse jeton nën një strehë dhe  ambient jo të rregullt, mos iu dorëzo jetës. Ti je ajo që duhet të ndryshosh rrethin ku jeton, ti je ajo që duhet të kesh forcë, ti duhet të jesh kampione e botës, ashtu siç ka qenë vajza e Pejgamberit s.a.v.s., Hazreti Fatimja s.a., edhe pse ajo ka pasur fatin e madh që të kishte një baba si Muhamedi s.a.v.s. dhe të kishte një burrë si Aliu r.a.

Motër e dashur! Mos u dëshpëro! A dëshiron të jetosh bashkë me Hazreti Fatimen në xhenet? A dëshiron që jeta në këtë botë të shëmbëllejë me  mënyrën e të jetuarit të saj? Nuk është aspak vështirë. Ti duhet të jesh e lumtur që ndoshta jeton në një familje me një burrë jo të edukuar, por ti duhet të jesh fatlume, sepse durimi dhe urtësia jote do të shpërblehet, ti do të  shpëtosh një njeri, ti do të edukosh një brez të tërë. Zoti e di pse të ka caktuar ty për atë bashkëshort, sepse ti do të jesh kampione. Gjatë rrugës do të hasësh edhe në vështirësi të shumta por ti mos  dysho  në shpërblimin e Allahut të Lartësuar. Merre si model dhe pasoje Hazreti Fatimen s.a. Ajo është si një oqean i pafund që nuk përfundon kurrë. Çdonjëra nga ne duhet t’i përvetësojë emrat e kësaj Femre të Madhe, kuptimet e të cilave dëshmojnë vetë për të:

  Hz. Fatimja është: Sayyidah kulli nisā i’l Jannah - Prijëse e të gjitha   grave në xhenet.

   Hz. Hatimja është: Ez-Zehra - E shndritshmja, dritë shkëlqyese.

   Hz.Fatimja është: Batul - e pastër, virgjëreshë.

   Hz.Fatimja është: Ma’sumah - E pamëkate.   

   Hz. Fatimja është: Merhuma - E mbështjellë me Mëshirën eAllahut.

   Hz. Fatimja ësht: Raki’ah - E përulura ndaj Allahut.

   Hz.Fatimja është: Saxhidah -  Ajo që gjente kënaqësi në  sexhde ndaj Allahut.

   Hz.Fatimeja është Saimah - Ajo që agjëronte për Allahun.

   Hz.Fatimja është Sāniyah - Virtuoze ndaj Allahut.   

   Hz.Fatimja është: Abidah - Adhuruese e Allahut

   Hz.Fatimja është: Velajjah - Shenjtore e Allahut

   Hz.Fatimja është: Vafijje - Përplot besim ndaj Allahut

   Hz.Fatimja është: Zekijje - E pastër para Allahut

   Hz.Fatimja është: Radijjah - E kënaqur me Allahun

   Hz.Fatimja është: Alijje - E lartësuar tek Allahu

   Hz.Fatimja është: Safijjeh - E zgjedhur prej Allahut...

LINDJA E BEKUAR E PRIJËSES SË GRAVE TË XHENETIT

Të gjithë muslimanët e botës festojnë ditëlindjen e vajzës së dashur të Pejgamberit Muhamed - paqja e Allahut qoftë mbi të dhe familjen e tij. Fatime Zehras selamullahu alejah-paqja qoftë mbi të,  me jetën e saj të shkurtër ndriçoi si një yll flakërues në gjithë shoqërinë.  Ajo ishte një pasqyrim i madhështisë së gruas, ishte një shembull i krijimtarisë së Allahut të Lartësuar.

Pa dyshim, Hazreti Fatimja është shquar si figura më e dashur e fesë, e etikës morale, e virtytit, e kulturës dhe e devotshmërisë. Nuk mund të gjendet  shembull më i bukur, para e pas saj, deri në Ditën e Kiametit. Ne, umeti musliman, krenohemi me virtytet e  Hazreti Fatimes (s.a.). Është e mjaftueshme që i Dërguari i Allahut është babai i saj, është e mjaftueshme që bashkëshorti i saj është Imam Alia (paqja qoftë mbi të), udhëheqësi  më i përkryer i besimtarëve, është e mjaftueshme që Hazreti Fatimja është nëna e Imam Hasanit dhe Husejnit (paqja qoftë mbi ta) si dy personalitete të shquara të dy botëve.

Lindja e bekuar         

 Ishin vitet e para të  predikimit të fesë islame në Gadishullin Arabik, dita e njëzetë e muajit të shenjtë Xhemadul Ahir. Nëna Hatixhe Kubra dhe babai i dashur, Pejgamberi  Muhamed (s.a.a.), shkëlqenin nga gëzimi i lindjes së kësaj vajze të vogël, të veçantë nga të gjitha foshnjat e tjera që kishin më parë. Ishte e veçantë sepse kishte lindje të veçantë, si askush më parë.

Askush nuk dëshironte ta ndihmonte lehonën e ardhshme, Hazreti  Hatixhen (Allahu qoftë e kënaqur me të). Kishin xhelozi  sepse ajo ishte gruaja e mashkullit më të mirë të Medinës dhe  ajo kishte një shtatzënësi të çuditshme si kurrë ndonjëherë. Prania e saj në çdo vend kundërmonte një aromë të këndshme xheneti. Fytyra e Pejgamberit, kur shikonte fytyrën e Hatixhes, jepte një shkëlqim të dyanshëm dhe ndriçonte një dritë e papërshkruar që foshnja e ndiente në trupin e nënës së saj. Mrekullia e Zotit ishte se foshnja fliste me nënën e saj ende pa ardhur në këtë dynja. Shpirtrat e ndienin  shpirtin e vogël. U bashkuan tri drita të papërshkruara për të dhuruar  trashëgiminë e pafund  të imamëve të pagabueshëm.

            Megjithatë, kur iu afrua koha e lindjes, Hatixhes iu largua frika sepse u përgëzua me praninë e katër zonjave të xhenetit, të cilat me butësi, shenjtëri dhe bukuri të papërshkruar hynë në shtëpinë e Ehlul Bejtit (Familjes ë Pejgamberit).

-E para tha: “Unë jam nëna jote, Hava.”

-E dyta tha: “Unë jam Ummi Kulsumja, motra e Musait.”

-E treta tha: “ Unë jamë Asija Bint Muzaim.”

-E katërta tha: “Unë jam Merjemjam, nëna e Isasë.”

- Kemi ardhur të të ndihmojmë! - thanë të gjitha së bashku.

Lindja e Fatimes s.a. ka qenë një lindje e veçantë, sepse ajo nuk ka lindur për të jetuar, por ka ardhur në këtë botë që të mund të  lindë në botën tjetër dhe të jetë lidere e xhenetit me gratë më të çiltra, më të pastra, më të devotshme që e meritojnë praninë e saj.  Allahu ka treguar me qenien, etikën, edukatën, përsosmërinë, sinqeritetin, çiltërsinë, mëshirën, devotshmërinë dhe sakrificën e saj,  se njeriu i thjeshtë nuk mund t’i posedojë të gjitha këto virtyte, përveçse nëse e merr si shembull Hazreti Fatimen (s.a.), babanë e saj Pejgamber, burrin dhe fëmijët e saj lider.

Ajo është lindur nga zanafilla e Dritës, është ngjizur nga trupi i Dritës, ka ardhur në këtë botë  nga duart e Grave të Dritës, është rritur duke e parë dritën e shenjtë të Xhebrailit që fliste me babanë e saj dhe ka jetuar me grimcat e dritës, gjersa është takuar me Dritën më të madhe që ka qenë pjesë e dritës së saj.

Ajo nuk është asgjë tjetër veçse Dritë.

 “Zjarr nuk është, ndoshta dritë është.

 Dritë e dritës, në emër të Zotit Dritë,

 Dritë përmbi drita, dritë mbi të gjitha dritat, është pra Fatimja”

Tiparet dhe virtytet e saj të bekuara

Ngjizja e Fatimes (s.a.) në trupin e nënës Hatixhe ishte një porosi nga Allahu që Ai ia përcolli  të Dashurit të tij, gjersa ai ishte në Miraxh, ndërsa molla e xhenetit që ia dhuroi Meleku Xhebrail  ishte eliksir i dashurisë hyjnore në mes çiftit të mrekullueshëm.

 Fatimja s.a. nuk kishte vëllezër për të lozur me ta, por ajo e donte aq shumë babanë e saj sa që nuk e ndjeu mungesën e vëllait, bile përkundrazi, ajo që nga fëmijëria e saj e ndjeu kënaqësinë dhe  përgjegjësinë se duhej të kujdesej për babanë e saj me një fuqi dhe guxim mashkullor, sa herë që të paraqitej nevoja.

 Duart e saj të vogla shumë herë janë gëzuar, sepse sa herë që hynte  brenda në shtëpi, babai ia puthte me buzë të ngrohta dhe i ledhatonte me mjekrën e tij.  Ato duar të vogla shpesh herë kanë qenë të zëna duke ia pastruar fytyrën e babait,  për t’ia parë shikimin e pikëlluar që i sillnin mushrikët e pandershëm.

 Sytë e saj ishin ngjyrë gështenje. Kur nguliteshin në një vend, ato rrëfenin shumë. Lëkura e bardhë, me një hije të shkëlqyer, ia vinte në dukje vetullat e saj si hëna pesëmbëdhjetëshe. Sytë e saj panë shumë: panë vdekjen e nënës që në fëmijëri, por panë edhe dritën e Xhebrailit kur fliste me babanë e saj. Pejgamberi e mësonte se shikimi i fëmijës  në sytë e prindërve është ibadet (vepër adhurimi), andaj ata babë e bijë ishin si bebëza e syrit të njëri-tjetrit.

Të folurit  e saj që nga fëmijëria ishte i lidhur me zemrën dhe arsyen. Ajo fliste fjalë të shenjta që nga fëmijëria e hershme, pasi ishte rritur me fjalë  kur’anore nën hijen e Shpalljes. Rrjedhshmërinë e të folurit e trashëgoi nga babai i saj, e më pas e përforcoi nga burri i saj, Imam Aliu (r.a.)  Kur fliste Fatimja, njerëzit shpesh përloteshin nga fjalët e saj. Fjalët e saj ishin të drejta, të sinqerta, të matura, të zgjuara dhe të çiltra. Fjalët e saj të jepnin besim e vullnet për të ardhmen. Ajo nuk fliste kurrë fjalë pesimiste, por tiparet e fytyrës së saj flisnin për një optimizëm që i nxiste njerëzit që ta pranonin Islamin me dashuri e jo me frikë. 

Ecja e Fatimes (s.a.) ishte e njëjtë si e babait të saj. Kishte aq shumë ngjashmëri në të ecur, sa që ata nuk ishin dy persona, por ata në esencë ishin një. Prandaj i Dashuri i Allahut shpeshherë thoshte: “Fatimja është pjesë e trupit tim. Fatimja është nga unë. Çka jam unë për burrat, Fatimja është për gratë.”

Jeta e Fatimes është legjendë mbi legjendat, roman mbi të gjitha romanet  e vërteta, elegji mbi të gjitha elegjitë, shenjtëri mbi të gjitha shenjtëritë, mesazh mbi të gjitha mesazhet.

FATIMETUZ-ZEHRA

Të lumtura ishin ato ditë,
Kur Pejgamberit iu lajmërua,
Për një lajmë të ri,
Se do të lind një fëmijë

Katër zonjat e xhenetit,
Hynë në shtëpinë e Profetit,
Plotë me fat e krenari
Të lidhin një kondak të ri.

Mu si hëna e plotë,
Ishte fytyra e Fatimes,
Ngjyrë e bardhë e faqe kuqe
Buzë të njoma si burbuqe.

Athua pse,
Allahu e zbret suren e Kevtherit?
Me rastin e lindjes së vajzës së Pejgamberit.

Mu atëherë kur femra
Aspak nuk vlerësohej,
Lindet ylli i pashuar
Idealja e madhëruar.

Fjala më e hidhët
Në ishullin e Arabisë,
Ishte ebter, farësosur,
I thanë Profetit të Perëndisë

Pse punon o Muhammed.!?
Ti nuk ke djalë , ti nuk ke shpresë,
Kush do të trashëgon
Gjithë këtë vepër që e bënë?

Çfarë relacione të mira kishte,
Pejgamberi me Allah.
Athua pse nuk ja dha një djalë
Kështu menduan ata.

Ata që Pejgamberit, 
me djem e nipa ju lëvduan
I la Allahu në faqe të tokës,
emri i tyre për tu mallkuar.

Ebu Sufjan e Muavi ,
kishin djem e trashëgimi,
Por mos e harroni edhe Hindan
Që e shkuli zemrën e Hamzas.

Pjellë e fëlliqur e Hindas,
I dha shëmtim gjithë dynjasë,
I la Zoti për punë mallkimi
Deri në ditë të Gjykimit.

Ky fis Pejgamberit iu lavdërua
Se kishte meshkuj për të luftuar,
Por meshkujt e tyre u bënë Jezid
Prej asaj kohe e gjer në këtë ditë .

Edhe një gjë të kisha pyet nëse nuk të vjen mërzi
A vuri dikush emër, Jezid e Muavi?
Jo vëlla jo këtë nuk do ta dëgjosh
Qoftë edhe nga më i keqi njeri në këtë botë.

Ndërsa Pejgamberi me vajzën e tij
I dhuruan njerëzimit dymbëdhjetë imam të rinj,
E vazhduar rrugën me gjak e me lot
Për t’na përcjell Kuranin, siç e kemi sot.

Nënën Fatime gjithmonë e përkujtojmë
Edhe pse varrin e saj nuk e dimë ku ekziston.
Salavate dhe selame për Juve ne këndojmë
Pasardhësit e Pejgamberit kështu i respektojmë.

ALLAHUM-ME SAL-LI VE SEL-LIM VE ZID VE BARIK
ALA RESULULLAH , VE ALIHIL AT-HAR.

                            

 KUKULLA TEATRALE

Në shikimin tim të jashtëm  ndoshta dukem e demoduar.

Bile ma bëjnë me gisht, sheriati mu ka ujdis.

E nëse unë e pyes të ma thotë pa ndjesë

Ç’është sheriati  që aq shumë  ju ka fobuar.

Unë jam  kosovare, por edhe bijë shqiptare,

Nuk kam ardhur nga Arabia as Azia e Persia,

Kam bindje në besimin tim e jo trashëgim,

Eci rrugës së logjikës e jo rrugës së stërgjyshes.

Nuk di të jem kukull teatrale, që të tjerët e të luajn me mua,

Kur do jem kukull e tyre atëherë do të jetojë e dëshpëruar.

Sepse tjetër kush skenarin do ma shkruajë

E pastaj aktrimi im do të jetë vetëm një robërim.

Unë mendojë dhe kërkojë çdo ligj dhe sygjerijm

Duhet të jetë në sugjerim me popullin tim

Me traditë të trashëguar me kulturë në tokë të çmuar.

Prandaj them!....

Nuk është mirë që fatin tim tjetër kush të ma shkruaj

Që ka probleme të vetat në vatër,

E na shtiren se janë të përsosur...

Për një çështje që s’jam pyetur, përgjegjësin se kam mbi vete.

Pse më detyron me konventat më kufizon,

Dhe  lirin e bindjes sime mua ma kufizon...

Por një gjë e di dhe e dëshmoj me krenari,

Nuk do të jem kurrë për jetë

Kukull teatrale me nxitje të shkret. 

SI BËHET LUTJA?     

Njeriu në jetën e përditshme gabon, mëkaton, paragjykon, përflet, shpif, gënjen etj. Të gjitha këto janë disa prej mëkateve që ne bëjmë, andaj pranimi i duasë (lutjes) ka disa parakushte, në mënyrë që Allahu të na falë, e pastaj t’i marrë në konsideratë lutjet tona.

Çdo njeri që dëshiron ta lusë All-llahun e Lartësuar, së pari, duhet t’i drejtohet Zotit me këto fjalë: “Estagfirullah ve etubu ilejh”, që do të thotë: “Kërkoj falje dhe Ty të drejtohem”. Kjo është rruga për t’u afruar tek Zoti, ndërsa porta e lutjes është të thoni salavate për Pejgamberin (s.a.a.). Prandaj, All-llahu ka krijuar melekët që i tubojnë të gjitha salavatet e njerëzve në tokë e kudo që janë. Nga kjo kuptojmë se, nëse dëshirojmë t’i lutemi Zotit të Lartësuar për ndonjë çështje, duhet të veprojmë kështu:

·         Të themi “Estagfirullah ve etubu ilejh” (disa herë)

·         Të fillojmë me ‘Bismil-lahir-rhmanir-rahim’

·         Të themi salavate për Pejgamberin (s.a.a.), në fillim dhe në fund, ndërsa në mes dy salavateve, të përgjërohemi ose të themi me fjalë lutjet dhe kërkesat tona.

Kemi disa lloje salavatesh, por këtu po paraqesim dy prej tyre: ‘salavatin e shkurtër’ dhe ‘salavatin e gjatë’.

Salavati i shkurtër: ALLAHUM-ME SAL-LI ALA MUHAM-MED VE ALIHI MUHAM-MED

Salavati i gjatë: ALLAHUM-ME SAL-LI ALA MUHAM-MEDIN IN-NEBIJIN HUMIJ-JIN VE ALA ALIHI VE SABIHI VE SEL-LIM.

Njeriu për t’iu drejtuar Zotit për ndonjë lutje, së pari, duhet të pendohet e pastaj të kërkoj diçka nga Ai. Për fat të keq, ka njerëz të cilët janë të dobët dhe nuk e kanë forcën e pendimit. Duke e ditur se janë në rrugë të gabuar dhe se nuk mund të shkoqiten nga ajo rrugë, ata nuk mund të pendohen sepse të nesërmen prapë e punojnë të njëjtën gjë. Për këtë gjendje, Pejgamberi (s.a.a.) ka thënë: “Më i dobëti në mesin e njerëzve është ai i cili nuk ka forcë të pendohet e të lutet”.

Një hadith (thënie e Pejgamberit) tjetër thotë: “Kur All-llahu dëshiron t’ia plotësojë lutjen dikujt, ia mundëson të bëjë lutjen.”

Lutja (duaja) kur bëhet me një optimizëm dhe pozitivizëm të vërtetë, duke iu lutur Zotit me gjithë qenien tonë, ajo duhet të na duket e plotësuar në atë mënyrë, sa që sikur e kemi para derës. Andaj, nuk kërkohet që vetëm të lexojmë disa fjalë ose disa fjali në gjuhën arabe, të cilave ndoshta edhe nuk ia njohim domethënien, por duaja kërkon këmbëngulje të fortë, përpjekje të pandërprera çdo ditë, çdo moment, derisa Zoti të na e plotësojë atë dëshirë. Më shkurt, duhet të lutemi me gjithë ashkun e zemrës, me fjalë të thjeshta, sikurse një i uritur apo i varfër kur kërkon mëshirë.

Duhet të kemi parasysh se njeriu ka shumë nevoja dhe dëshira për një jetë të lumtur. Por ndodh që brenda këtyre dëshirave, që shpeshherë ai nuk i gjykon mirë, mund të përfshihen edhe fatkeqësitë. Andaj njeriu duhet të lutet me fjalë të thjeshta e të sinqerta, sepse Zoti e njeh më së miri krijesën e Tij se sa mund ta përballojë dhe ta ruajë gjendjen që Ai dëshiron. Lutja më e thjeshtë është:

“O Allah! Ti e di gjendjen time, nëse ke paraparë që kjo gjendje e imja është  e përballueshme për mua, unë do të duroj, por po të lutem të ma ndryshosh gjendjen time, andaj nëse kjo dëshirë dhe nevojë e imja është hajër (e dobishme) për mua ma shpejto të lutem, por nëse kjo dëshirë e imja është e dëmshme për mua, të lutem më zëvendëso me një gjë të mirë, unë jam krijesa Jote, andaj të lutem më fal e më udhëzo.”

Le të japim edhe një këshillë tjetër nga jeta e Pejgamberit – paqja e Allahut qoftë mbi të dhe familjen e tij:

Një ditë Pejgamberi Muhamed (s.a.a.) ishte duke biseduar me Hazreti Aliun (r.a.) dhe i tha atij:

“O Ali, All-llahu e pëlqen robin i cili lutet në këtë mënyrë: “O All-llah, m’i fal mëkatet, sepse askush përveç Teje nuk mund t’i falë ato.” Atëherë, All-llahu i thotë meleqeve: “O meleqet e Mia!  - Ky rob po pranon se askush përveç Meje nuk mund t’ia falë mëkatet e tij. Bëhuni dëshmitarë se Unë ia fala mëkatet”.

Në një hadith tjetër, Pejgamberi  (s.a.a.) ka thënë: “Nëse një njeriu i pranohet namazi, do t’i pranohet edhe lutja”.

Me këtë kuptojmë se koha dhe vendi më i përshtatshëm për lutje është gjatë namazit, e sidomos atij të sabahut (në mëngjesin e hershëm, pa lindur dielli, kur zgjohemi nga gjumi për hir të dashurisë që kemi ndaj Zotit, në namaz lexojmë suren e falënderimit El Fatiha-n). Ja seç thotë Allahu në Kuran: Surja EL Isra, ajeti 78:

أَقِمِ الصَّلاَةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا

“Fale namazin kur zbret (nga zeniti) dielli, e deri në errësirën e natës dhe duke bërë lutjen (namazin) e agimit. Vërtet, lutja e agimit ( sabahut) është e përcjellë.”

Kur njeriu zgjohet në mëngjes, për të kryer namazin e sabahut, ai zgjohet pa përtesë, sepse ai e njeh vlerën e këtij namazi. Ky namaz i sjell  begatitë e Tij për tërë ditën. Ndoshta kjo ditë do t’ia ndryshojë tërë jetën e ai do të jetojë i lumtur për tërë  jetën vetëm nga një çast i vetëm. All-llahu i Lartësuar çdo mëngjes i dërgon meleqet në çdo shtëpi për të shikuar se kujt duhet t’ia dhurojë të mirat e Tij të pakufishme. Ai i pyet meleqet:

“O meleqet e Mia! A janë të njëjtë këta njerëz që nuk e prishin gjumin, me këta njerëzit e tjerë, të cilët në mëngjeset e ftohta e të hershme zgjohen dhe drejtohen nga Kiblja për të më adhuruar?!” Meleqet përgjigjen: “Jo, o Krijuesi i Gjithësisë, nuk janë të njëjtë”. Atëherë Allahu me mëshirën e Tij urdhëron meleqet që t’i marrin në konsideratë lutjet e këtyre besimtarëve, se së shpejti Zoti do t’ua plotësojë lutjet dhe do t’i gëzojë fytyrat e tyre të ndritshme nga uji i abdesit dhe nga sexhdja e pranuar”.

Qofshin të gëzuar shpirtrat e atyre që e respektojnë namazin e sabahut.

Autore: Ikballe Berisha Huduti   

LUTJA APO DUAJA   

 H.Ikballe  Berisha Huduti

Falënderimi dhe lavdërimi i takon vetëm Allahut, Krijuesit dhe Rregulluesit të botëve. Atij i lutemi të dhurojë paqe e nderim për Pejgamberin Muhamed s.a.a., për familjen e tij të pastër, për shokët e tij besnikë, për imamët e drejtë dhe për të gjithë muslimanët e muslimanet.

            Allahu i Lartësuar në  Kuranin Famëlartë e preferon lutjen si një ndër mënyrat më kryesore të orientimit, si dhe hapin e parë për të bërë lidhjen e njeriut me Krijuesin e tij, prandaj Ai thotë: “Luteni Zotin tuaj me përulje në fshehtësinë e zemrave tuaja. Më të vërtet, Ai i do ata të cilët nuk i kalojnë kufijtë e asaj që është e drejtë. Prandaj , mos e përhapni prapësinë në Tokë pasi që është rregulluar aq bukur. Dhe luteni Atë me frikë dhe shpresë. Me të vërtetë, Mëshira e Zotit është fare afër për kryesit e veprave të mira.  Gjithashtu, në një ajet tjetër,  Allahu na mëson mënyrën se si duhet të lutemi duke na këshilluar:       وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَاَ

“All-llahu ka emrat më të mirë, andaj Atë thirreni me ata........”  

 Apo ajeti tjetër:

 “Luteni Zotin ose luteni Mëshiruesin. Me cilin emër t’i drejtoheni, Emrat e Tij janë më të bukurit .”

 

Ju pyesim të nderuar miq: a ka diçka që Allahu nuk e ka, e ne e kemi? Është e vërtetë se Allahu i ka të gjitha gjërat, qofshin ato abstrakte apo fizike, ndërsa vetëm një gjë nuk e ka. Ndërkaq ne e kemi dhe e posedojmë si pjesë të jetës sonë. Ajo gjë që ne e kemi, e Zoti nuk e ka, është pra LUTJA. Ne kemi kujt t’i lutemi, ndërsa Allahu nuk ka kujt t’i lutet, sepse Ai është i Vetmi, i Fuqishmi,  Mbizotëruesi i çdo gjëje, andaj lutja për të është e panevojshme dhe Ai nuk ka kujt t’i drejtohet.  

Një ndër ajetet më bindëse për rëndësinë e lutjes tek njeriu është ajeti 186, në suren Bekare (Lopa), si vijon;

 وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

“Dhe kur të të pyesin robërit  e mi për Mua ,Unë jam me të vërtetë afër, i përgjigjem lutjes së lutësit kur më lutet. Prandaj le të kërkojnë përgjigje prej Meje dhe le të më besojnë Mua, për të qenë në rrugë të drejtë.”   

Ky ajet të vë në mendime, se Allahu është Ai i cili  kërkon nga ne, e kërkesa  e Tij varet prej nesh se sa do t’i drejtohemi Atij. Ky ajet kuranor ka zbritur kur një burrë e kishte pyetur Muhamedin – paqja qoftë mbi të dhe familjen e tij.  - Pashë Allahun, a është afër meje Zoti kur lutem me zë të ulët dhe a është larg kur lutem me zë të lartë?[1] Atëherë, pra, zbriti ky ajet, tema e të cilit është duaja si një mjet lidhës mes njeriut dhe Zotit. Përmes këtij ajeti shfaqet edhe një kuptim i ri: se duaja dhe afrimi tek Allahu janë adhurim. Përmes këtij ajeti, Allahu i Lartësuar i drejtohet Muhamedit s.a.a. se Ai është shumë afër. Si dhe në një ajet tjetër, Allahu na tregon konkretisht afërsinë e njeriut me Të. Kjo afërsi tregohet në suren Kaf, ajeti 16, ku thuhet: “Ne jemi më afër tij se damari i qafës së vet….” 

Në  vazhdim të ajetit 186, të sures Bekare, Allahu xh.sh. na pohon se Ai i përgjigjet lutjes së lutësit “….I përgjigjem lutjes së  lutësit….”  Dhe më pas mund të kuptojmë se përderisa çështja është e tillë, Allahu thotë: “….prandaj le t’i përgjigjen thirrjes Sime dhe le të më besojnë Mua, për të qenë në rrugë të drejtë. “  Ajo që tërheq vëmendjen në këtë ajet është se Allahu i Madhëruar e ka përmendur Veten e tij shtatë herë dhe robërit e Tij po ashtu shtatë herë.

 Në ajetin e lartcekur përmendet me shumë bindshmëri se lutja është një ndër adhurimet kryesore të njeriut, e jo siç flasin disa smirëkeq nga injoranca duke thënë se lutja është  faktor narkotik, që i largon njerëzit nga veprimtaria, aktiviteti dhe zhvillimi i shoqërisë. Ndërsa psikologët dhe dijetarët islamë na mësojnë se një njeri që nuk e praktikon lutjen përballet me vështirësi të ashpra shpirtërore dhe shoqërore. Shumë klinika psikiatrike, që kanë trajtuar sëmundje të mëdha psikike, pas analizave të bëra kanë ardhur në përfundimin se klientët e tyre, para se të ballafaqoheshin me këto sëmundje mendore, nuk kanë qenë aspak adhurues dhe praktikues të fesë. Nga kjo kuptojmë se njeriu i cili është praktikues i lutjes ka një ndjenjë krenarie, një forcë të papërshkrueshme, si dhe nuk ndihet kurrë i mposhtur.

 Njeriu që falet dhe lutet posedon ndjenjën e krenarisë sepse është gjithmonë me Allahun. Ai ndihet krenar ashtu siç ndihemi ne krenarë kur ecim përkrah një njeriu të mençur e të moralshëm. Njeriu që lutet është i fuqishëm sepse lutja i jep atij fuqi, ashtu si fëmija i vogël që, kur i kanoset rreziku nga qeni, e kap fort dorën e babait të tij. Njeriu që praktikon lutjen është i pamposhtur nga çdo fatkeqësi e jetës dhe nga çdo e keqe që mund ta kaplojë, sepse njeriu i namazit dhe i lutjeve është njeriu i Kuranit, mu ashtu siç na  këshillon Allahu që të kërkojmë shpëtim në durim dhe namaz.

وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخَاشِعِينَ –

 “Kërkoni ndihmë (në të gjitha çështjet) me durim dhe me namaz, vërtet, ajo është e madhe (vështirë), por jo edhe për ata që kanë frikë (Zotin).  [Surja Bekare, ajeti 45].

            Trupi ka nevojë për shpirtin, shpirti për lutjen, si dhe lutja ka nevojë për Allahun i Cili është el-Muxhib, pra Lutjepranues.  Shpirti është mizor dhe i lig nëse nuk beson se Allahu është el- Gaffar, pra Gjithëfalës. Allahu i Lartësuar është Ai i cili i dha shpresë njeriut mëkatar dhe i tha se është et-Tevvab, pra Pendimpranues. Shpresa dhe kurimi nga çdo brengë dhe pesimizëm gjendet në fjalët e Tij shumë premtuese se Allahu, me të vërtet, i do ata që pendohen dhe pastrohen (Bekare, 222).

Njeriu i urren faktorët të cilët e kanë çuar deri në dhimbje të mëdha shpirtërore. Ai pendohet thellësisht,por në vete gjithmonë ekziston dyshimi se a do t’ia pranojë Allahu xh.sh. pendimin e tij. Prandaj imamët dhe pejgamberët, paqja qoftë mbi ta, na kanë mësuar se si të lutemi.

Përmes lutjeve të Kuranit, që i keni në këtë libër, do ta gjeni veten tuaj  dhe do të ndieni prehje shpirtërore. Të gjithë ajetet, që në vete janë lutje, janë si një çelës i bardhë për shpirtrat e  kërrusur. Të gjitha emrat e Allahut - Esmaul Husna - janë atribute të Zotit që bëjnë mrekulli  dhe ndryshime në jetën tonë. Vlen të përmendim edhe Duanë e Kumejlit, dua e cila është kurora e të gjitha lutjeve ekzistuese. Duaja e Kumejlit përmban në vete jo vetëm lutje, por edhe falënderim, mirënjohje, përgjërime (bën rixha) të lara në lot, e loti është shenjë e asaj se zemrat tona janë të dashura tek Allahu e presin përgjigje të mbarë. E gjithë kjo vërtetohet në një paragraf të Duasë së Kumejlit, që përndryshe është ajeti 62 kuranor, në suren Neml:  

 “Ai që i përgjigjet nevojtarit të këputur, kur i lutet Atij, që jua largon të keqen...”

أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءُ...

Lutja është kurim për mendjen

  Lutja, nëse e ka forcën absolute për dërgimin e qetësisë dhe të bindjes se çdo gjë është e mundshme nga ana e Zotit, e çon në një veprimtari aktive mendjen e njeriut. Prandaj Pejgamberi Muhamed s.a.a ka thënë se: “I pafuqishëm nga njerëzit është ai që nuk është në gjendje të bëjë lutje”; si dhe “lutja është arma e besimtarit, shtylla e besimit dhe drita e Qiellit dhe Tokës.”[2]

 Lutja çon në një lloj lehtësimi shpirtëror dhe nganjëherë e bën shumë të madhe rritjen e ndjenjës heroike dhe guximtare tek shpirti i njeriut. Pra, lutja është një lloj adhurimi, bindjeje dhe nënshtrimi. Nëpërmjet lutjes njeriu e shton më shumë lidhjen me Allahun e Madhërishëm, duke ndikuar në edukimin shpirtëror, mu ashtu siç na mëson Imam Sadiku – paqja qoftë mbi të: “Vërtet te Allahu është një gradë që nuk fitohet me asgjë, veçse me lutje,”[3]  si dhe “Përqafoni lutjen sepse në të është ilaçi për çdo sëmundje.”

Një psikolog i njohur thotë: “Vërtet dija më bashkëkohore, e kam fjalën për dijen e psikologjisë, na mëson po ato mësime të të dërguarve, pejgamberëve. E përse? Sepse doktorët psikiatër e kanë kuptuar se lutja, namazi dhe besimi i fortë në fe, i largojnë faktorët e zemërimit, të frikës dhe të stresit, që janë shkaqet e sëmundjeve tona.”[4]

---

[1] Mexhmaul Bejan, komentimi i ajetit në fjalë

[2] Usuli Kafij, vëllimi II, fq 220

[3] Usulu Kafij, vëllimi II, fq 338, hithi 3

[4] Ajin Zendegi, në persisht fq 157.

 ÇDO NATË PO TË PRESË

Në  perlën e shpirtit tim unë Ty të kërkoj

Në damarin e zemrës Ti me qarkullon,

Ashku im ndaj Teje asnjëherë nuk mjafton,

Sa më shumë  që  e kalis ajo me forcon

Andaj kërkoj njerëz ti dua për Ty

Ti bashkoj shkëndit e shpirtit ne fshehtësi,

Të me shkëlqen fytyra e mallëngjimit tim

të të falë gjerdanin qe e thur për Ty.

Ditë edhe natë digjem shkret o Perëndi,

Se malli për të vërtetën me shkriu si një qiri.

Zemra Allah  pa ndërpre thërret,

Por ende  mua te mjerën as ne gjumë as në zgjim nuk më gjet.

Lësho shkëndin o Zot pas hazreti Muhamedin

Hapmi rrugët e fshehtësisë ta shoh nurin e Xhenetit.

E në xhenet me pëshpëritje  të të ndiej Ty

E pastaj nga kënaqësi të bëhem një me Ty.

Me buzë të thara e pak te hapura si gonxhe trëndafili

Pëshpëris nga brendia zemrës që t’më shfaqesh Ti

Po unë po vajtojë dhe po dënes pa shpresë

Dhe çdo natë po të pres,

Çdo natë po të presë …..

E  pres një shkëndijë të më zbresësh

E të  kënaqem  duke të të shikuar

Të ta jap veten time ,

Të bësh me të që të duash

Se vetëm atëherë ka për të pushuar

Brenga shpresa mallëngjimi

Atëherë do të vdes amshimi !?

Dua të vdes para se të vdesë!

Këtë e kam vesë dhe shpresë

Të ia falë Krijuesit  shkëndinë e shpirtit tim

Të jem e kënaqur në amshim

Qoftë ne xhenet apo xhehenem

Por  një gjë e di se edhe aty do të gjejë Ty,

Se Ti je krijuesi i Gjithësisë

Brenga ime e vetme je Ti,

Eja afroju e  më merr në gji,

Më shtrëngo e mos me lësho

Se unë këtë e kërkoj ,

Të vuaj

Të qaj

Të rënkoj ,

Të mallëngjejë

Të të  dua me butësi

Të të shoh o Perëndi

Të  vdes para se të vdes përgjithmonë

Por JO,  JO  pa TY.