SI BËHET LUTJA?     

Njeriu në jetën e përditshme gabon, mëkaton, paragjykon, përflet, shpif, gënjen etj. Të gjitha këto janë disa prej mëkateve që ne bëjmë, andaj pranimi i duasë (lutjes) ka disa parakushte, në mënyrë që Allahu të na falë, e pastaj t’i marrë në konsideratë lutjet tona.

Çdo njeri që dëshiron ta lusë All-llahun e Lartësuar, së pari, duhet t’i drejtohet Zotit me këto fjalë: “Estagfirullah ve etubu ilejh”, që do të thotë: “Kërkoj falje dhe Ty të drejtohem”. Kjo është rruga për t’u afruar tek Zoti, ndërsa porta e lutjes është të thoni salavate për Pejgamberin (s.a.a.). Prandaj, All-llahu ka krijuar melekët që i tubojnë të gjitha salavatet e njerëzve në tokë e kudo që janë. Nga kjo kuptojmë se, nëse dëshirojmë t’i lutemi Zotit të Lartësuar për ndonjë çështje, duhet të veprojmë kështu:

·         Të themi “Estagfirullah ve etubu ilejh” (disa herë)

·         Të fillojmë me ‘Bismil-lahir-rhmanir-rahim’

·         Të themi salavate për Pejgamberin (s.a.a.), në fillim dhe në fund, ndërsa në mes dy salavateve, të përgjërohemi ose të themi me fjalë lutjet dhe kërkesat tona.

Kemi disa lloje salavatesh, por këtu po paraqesim dy prej tyre: ‘salavatin e shkurtër’ dhe ‘salavatin e gjatë’.

Salavati i shkurtër: ALLAHUM-ME SAL-LI ALA MUHAM-MED VE ALIHI MUHAM-MED

Salavati i gjatë: ALLAHUM-ME SAL-LI ALA MUHAM-MEDIN IN-NEBIJIN HUMIJ-JIN VE ALA ALIHI VE SABIHI VE SEL-LIM.

Njeriu për t’iu drejtuar Zotit për ndonjë lutje, së pari, duhet të pendohet e pastaj të kërkoj diçka nga Ai. Për fat të keq, ka njerëz të cilët janë të dobët dhe nuk e kanë forcën e pendimit. Duke e ditur se janë në rrugë të gabuar dhe se nuk mund të shkoqiten nga ajo rrugë, ata nuk mund të pendohen sepse të nesërmen prapë e punojnë të njëjtën gjë. Për këtë gjendje, Pejgamberi (s.a.a.) ka thënë: “Më i dobëti në mesin e njerëzve është ai i cili nuk ka forcë të pendohet e të lutet”.

Një hadith (thënie e Pejgamberit) tjetër thotë: “Kur All-llahu dëshiron t’ia plotësojë lutjen dikujt, ia mundëson të bëjë lutjen.”

Lutja (duaja) kur bëhet me një optimizëm dhe pozitivizëm të vërtetë, duke iu lutur Zotit me gjithë qenien tonë, ajo duhet të na duket e plotësuar në atë mënyrë, sa që sikur e kemi para derës. Andaj, nuk kërkohet që vetëm të lexojmë disa fjalë ose disa fjali në gjuhën arabe, të cilave ndoshta edhe nuk ia njohim domethënien, por duaja kërkon këmbëngulje të fortë, përpjekje të pandërprera çdo ditë, çdo moment, derisa Zoti të na e plotësojë atë dëshirë. Më shkurt, duhet të lutemi me gjithë ashkun e zemrës, me fjalë të thjeshta, sikurse një i uritur apo i varfër kur kërkon mëshirë.

Duhet të kemi parasysh se njeriu ka shumë nevoja dhe dëshira për një jetë të lumtur. Por ndodh që brenda këtyre dëshirave, që shpeshherë ai nuk i gjykon mirë, mund të përfshihen edhe fatkeqësitë. Andaj njeriu duhet të lutet me fjalë të thjeshta e të sinqerta, sepse Zoti e njeh më së miri krijesën e Tij se sa mund ta përballojë dhe ta ruajë gjendjen që Ai dëshiron. Lutja më e thjeshtë është:

“O Allah! Ti e di gjendjen time, nëse ke paraparë që kjo gjendje e imja është  e përballueshme për mua, unë do të duroj, por po të lutem të ma ndryshosh gjendjen time, andaj nëse kjo dëshirë dhe nevojë e imja është hajër (e dobishme) për mua ma shpejto të lutem, por nëse kjo dëshirë e imja është e dëmshme për mua, të lutem më zëvendëso me një gjë të mirë, unë jam krijesa Jote, andaj të lutem më fal e më udhëzo.”

Le të japim edhe një këshillë tjetër nga jeta e Pejgamberit – paqja e Allahut qoftë mbi të dhe familjen e tij:

Një ditë Pejgamberi Muhamed (s.a.a.) ishte duke biseduar me Hazreti Aliun (r.a.) dhe i tha atij:

“O Ali, All-llahu e pëlqen robin i cili lutet në këtë mënyrë: “O All-llah, m’i fal mëkatet, sepse askush përveç Teje nuk mund t’i falë ato.” Atëherë, All-llahu i thotë meleqeve: “O meleqet e Mia!  - Ky rob po pranon se askush përveç Meje nuk mund t’ia falë mëkatet e tij. Bëhuni dëshmitarë se Unë ia fala mëkatet”.

Në një hadith tjetër, Pejgamberi  (s.a.a.) ka thënë: “Nëse një njeriu i pranohet namazi, do t’i pranohet edhe lutja”.

Me këtë kuptojmë se koha dhe vendi më i përshtatshëm për lutje është gjatë namazit, e sidomos atij të sabahut (në mëngjesin e hershëm, pa lindur dielli, kur zgjohemi nga gjumi për hir të dashurisë që kemi ndaj Zotit, në namaz lexojmë suren e falënderimit El Fatiha-n). Ja seç thotë Allahu në Kuran: Surja EL Isra, ajeti 78:

أَقِمِ الصَّلاَةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا

“Fale namazin kur zbret (nga zeniti) dielli, e deri në errësirën e natës dhe duke bërë lutjen (namazin) e agimit. Vërtet, lutja e agimit ( sabahut) është e përcjellë.”

Kur njeriu zgjohet në mëngjes, për të kryer namazin e sabahut, ai zgjohet pa përtesë, sepse ai e njeh vlerën e këtij namazi. Ky namaz i sjell  begatitë e Tij për tërë ditën. Ndoshta kjo ditë do t’ia ndryshojë tërë jetën e ai do të jetojë i lumtur për tërë  jetën vetëm nga një çast i vetëm. All-llahu i Lartësuar çdo mëngjes i dërgon meleqet në çdo shtëpi për të shikuar se kujt duhet t’ia dhurojë të mirat e Tij të pakufishme. Ai i pyet meleqet:

“O meleqet e Mia! A janë të njëjtë këta njerëz që nuk e prishin gjumin, me këta njerëzit e tjerë, të cilët në mëngjeset e ftohta e të hershme zgjohen dhe drejtohen nga Kiblja për të më adhuruar?!” Meleqet përgjigjen: “Jo, o Krijuesi i Gjithësisë, nuk janë të njëjtë”. Atëherë Allahu me mëshirën e Tij urdhëron meleqet që t’i marrin në konsideratë lutjet e këtyre besimtarëve, se së shpejti Zoti do t’ua plotësojë lutjet dhe do t’i gëzojë fytyrat e tyre të ndritshme nga uji i abdesit dhe nga sexhdja e pranuar”.

Qofshin të gëzuar shpirtrat e atyre që e respektojnë namazin e sabahut.

Autore: Ikballe Berisha Huduti